Przodkowie berneńskiego psa pasterskiego zostali sprowadzeni do Szwajcarii przed ponad dwoma tysiącami lat przez najeźdźców – zołnierzy rzymskich. Niektóre osobniki pozostawione na terenie dzisiejszej Szwajcarii, skrzyżowały się z miejscowymi psami, używanymi przez pasterzy do pilnowania stad i zagród. W minionym wieku przyszłość berneńskiego psa pasterskiego znalazłoby się w poważnym zagrożeniu, gdyby nie upór miłośników tej rasy, około 1900 r. przeprowadzili szczegółową rejestrację przetrwałych osobników, mających zapewnić nowy rozwój miejscowej rasy szwajcarskiej. Rasa została uznana oficjalnie w 1913 roku. Berneński Pies Pasterski przetrwał jako pies wszechstronnie użytkowy. Używany był przez tkaczy z Berna do poganiania i pilnowania stad bydła oraz stróżowania.

Szata i umaszczenie
Berneńczyk jest psem trójkolorowym, wyłącznie czarno-rudo-białym. Barwy te są umieszczone u każdego osobnika tak samo: czarny płaszcz z brązowo-rudymi plamami na kończynach, klatce piersiowej, policzkach i nad oczami. Białe znaczenia znajdują się w ściśle określonych miejscach: duża plama na klatce piersiowej (najbardziej pożądana w kształcie krzyża), strzałka na głowie, koniec ogona i łap. Takie umaszczenie jest charakterystyczne dla szwajcarskich psów pasterskich. Sierść jest gęsta, jedwabista, długa i lekko falowana, bez loków.

Budowa
Berneński pies pasterski jest mocny, duży, lecz nie ociężały. Długi ogon, bujnie owłosiony, trzymany jest nisko podczas spoczynku, uniesiony nie powinien sięgać powyżej linii grzbietu. Ciemnobrązowe oczy są owalne. Uszy osadzone wysoko swobodnie opadają wzdłuż policzków.

Charakter i zachowanie
Berneńskie psy pasterskie są godne zaufania, spokojne, przyjacielskie i odważne, ale nie agresywne. Oddane psy rodzinne, ze swym łagodnym charakterem i przyjaznym zachowaniem, muszą czuć się pełnoprawnymi członkami rodziny. Z przyjemnością uczestniczą w tresurze posłuszeństwa, traktując ją jako przedłużenie zabawy.

Wykorzystanie
Obecnie najczęściej hodowany jako pies rodzinny, pełni też rolę stróża. Sprawdza się w dogoterapii, pracuje z osobami niepełnosprawnymi. Nadaje się do szkolenia na psa towarzyszącego, tropiącego i ratowniczego – lawinowego oraz gruzowego.

Wzorzec FCI nr 45

BERNEŃSKI PIES PASTERSKI

(Berner Sennenhund, Bernese Mountain Dog)

Kraj pochodzenia: Szwajcaria

Data publikacji obowiązującego wzorca: 25.05.2003

Przeznaczenie: Pierwotnie pies stróżujący, zaganiający i pociągowy wiejskich zagrodach w Kantonie Berna, dzisiaj także pies rodzinny wielostronny pies pracujący.

Klasyfikacja FCI: Grupa 2 – Sznaucery, pinczery, molosy,szwajcarskie psy pasterskie i rasy pokrewne.

Sekcja 3 – Szwajcarskie psy pasterskie.

Nie podlega próbom pracy

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

Berneński Pies Pasterski jest psem wiejskim o starym rodowodzie, wykorzystywanym u podnóża Alp, w części Wyżyny Szwajcarskiej i w okolicach Berna jako pies stróżujący, pociągowy i zaganiający. Jego pierwotna nazwa „Durrbachler” pochodzi od zajazdu i gospody Duerrbach koło Riggisbergu, gdzie ten długowłosy, trójbarwny pies podwórzowy był szczególnie chętnie trzymany. W latach 1902, 1904 i 1907 psy te zostały pokazane na wystawach i kilku hodowców z Burgdorfu postanowiło w listopadzie 1907 roku zorganizować się w celu hodowli w czystości rasy. Założyli oni „Szwajcarski Klub Duerrbachlera” i opracowali wzorzec rasy. W roku 1910 na wystawie w Burgdorf, na którą wielu okolicznych mieszkańców przyprowadziło swoje psy, zaprezentowano 107 Duerrbachlerów. Od tej chwili rasa, określana teraz, w nawiązaniu do pozostałych ras szwajcarskich ras pasterskich, jako Berneński Pies Pasterski, zyskała sobie szybko przyjaciół w całej Szwajcarii a wkrótce potem również w sąsiadujących Niemczech. Dzisiaj Berneński Pies Pasterski, dzięki swojemu atrakcyjnemu trójbarwnemu umaszczeniu i zdolności przystosowywania się jest znanym i cenionym na całym świecie psem rodzinnym.

OGÓLNE WRAŻENIE:

Długowłosy , trójbarwny, więcej niż średniej wielkości, mocny i ruchliwy pies użytkowy o mocnych kończynach, harmonijny i proporcjonalnie zbudowany.

WAŻNE PROPORCJE:

Stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia 9:10, raczej krępy niż długi. Idealny stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej

USPOSOBIENIE/CHARAKTER:

Pewny, uważny, czujny i odważny w codziennych sytuacjach, łagodny i oddany w stosunku do zaufanych osób, pewny siebie i przyjazny w stosunku nieznajomych; średni temperament, łatwy do ułożenia

GŁOWA:

Mocna, proporcjonalna do całej budowy, nie za potężna

Mózgoczaszka: widziana z profilu i od przodu jest lekko wypukła, słabo zaznaczona bruzda czołowa

Stop: wyraźnie, ale niezbyt mocno zaznaczony, mocna, średniej długości kufa.

Nos: czarny

Kufa: mocna, średniej długości, grzbiet nosa prosty

Fafle: przylegające, czarne

Uzębienie: Kompletny, mocny zgryz nożycowy (M3 nie są brane pod uwagę). Zgryz cęgowy tolerowany.

Oczy: ciemnobrązowe, o kształcie migdałów, o dobrze przylegających powiekach, osadzone nie za głęboko, ani nie wypukłe. Luźne powieki są wadą.

Uszy: średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone, lekko zaokrąglone, w stanie spoczynku płasko przylegające, przy natężonej uwadze skierowane do przodu, przy czym brzeg ucha przylega do głowy.

Szyja: mocna, muskularna, średniej długości

Górna linia: od szyi lekko w dół, harmonijnie przechodząca w kłąb, następnie prosta, pozioma

Grzbiet: mocny i prosty, poziomy

Lędźwie: szerokie i mocne, widziane z góry lekko wcięte

Zad: łagodnie zaokrąglony.

Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, sięgająca do łokci, z wyraźnym przedpiersiem, o szeroko-owalnym przekroju, żebra sięgające możliwie jak najdalej do tyłu

Dolna linia i brzuch: Od klatki piersiowej lekko wznosząca się ku tylnym kończynom.

Ogon: gęsto owłosiony, sięgający przynajmniej do stawu skokowego, w stanie spoczynku zwisający, w ruchu noszony na wysokości grzbietu lub lekko powyżej.

KOŃCZYNY:

Mocnej budowy

Kończyny przednie: patrząc z przodu proste i równoległe, raczej szeroko ustawione.

Łopatki: długie, mocne, ustawione ukośnie, tworzące z ramieniem kąt niezbyt rozwarty, przylegające i dobrze umięśnione.

Łokcie: dobrze przylegające, nie odstające ani nie wykręcone do wewnątrz

Przedramię: mocne, proste

Śródręcze: widziane z boku prawie prostopadłe do podłoża, mocne, widziane z przodu stanowi proste przedłużenie przedramienia

Łapy: krótkie, zaokrąglone i zwarte, palce dobrze wysklepione, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz

Kończyny tylne: patrząc od tyłu ustawione równolegle, nie za wąsko,

Udo: dość długie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione.

Podudzie: długie, tworzące z udem wyraźny kąt

Staw kolanowy: wyraźnie kątowany

Staw skokowy: mocny i dobrze kątowany

Śródstopie: Prawie prostopadłe, ostrogi muszą być usunięte, za wyjątkiem krajów, gdzie operacyjne usuwanie ostróg jest zabronione

Stopa: lekko wysklepiona, mniej niż łapa nie skręcona ani do środka ani na zewnątrz

Chody: przestrzenne, równomierne w każdym tempie, dynamiczne, o swobodnym wykroku i mocnej pracy tylnych kończyn; w kłusie, patrząc od przodu i od tyłu, kończyny prowadzone równolegle.

OKRYWA WŁOSOWA:

Włos: długi, błyszczący, prosty lub lekko sfalowany.

Umaszczenie: kruczoczarna maść podstawowa z ciemnym brązowoczerwonym podpalaniem na policzkach, nad oczami, na wszystkich czterech kończynach i na klatce piersiowej, z białymi znaczeniami według wzoru: czysto biały, symetryczny rysunek na głowie: biała strzałka, która się rozszerza symetrycznie w kierunku nosa, tworząc białe znaczenie na kufie. Strzałka na czole nie powinna zachodzić na brązowe plamy nad oczami, a białe znaczenie na kufie powinno sięgać najwyżej do kącików warg białe, umiarkowanie szerokie znaczenie przechodzące z podgardla na klatkę piersiową pożądane: białe łapy, biały koniec ogona tolerowane: mała, biała plama na karku, mała , biała plama przy odbycie.

WIELKOŚĆ:

Wysokość w kłębie:

psy 64 – 70 cm. (wzrost idealny 66 – 68 cm.)

suki 58 – 66 cm. (wzrost idealny 60 – 63 cm.)

WADY:

Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa:

- niepewny charakter

- delikatny kościec

- nierówne ustawienie siekaczy , jeśli jest zachowany prawidłowy zgryz

- brak innych zębów niż najwyżej dwóch (P1) (M3) nie są brane pod uwagę

szata:

- wyraźnie skręcony włos

błędy w umaszczeniu:

- brak białych znaczeń na głowie

- za szeroka strzałka i/lub białe znaczenie na kufie sięgające

- poza kąciki warg

- biały kołnierz

- duża biała plama na karku (o średnicy przekraczającej 6 cm.)

- duża biała plama przy odbycie (o średnicy przekraczającej 6 cm.)

- białe znaczenia na przednich kończynach, które wyraźnie sięgają poza środek śródręcza

- rażąco asymetryczny rysunek na głowie i klatce piersiowej

- czarne plamy i pasma na białym rysunku klatki piersiowej

- nieczysta biel (silne plamy pigmentowe)

- brązowe lub czerwone przesianie czarnej maści podstawowej

WADY WYKLUCZAJĄCE:

- agresywność, lękliwość, wyraźna płochliwość

- rozszczepiony nos

- przodozgryz, tyłozgryz, zgryz przemienny

- jedno lub dwa niebieskie oczy lub oczy z niebieskimi plamkami

- entropium, ektropium

- zakręcony lub załamany ogon

- krótki lub szorstki włos

- brak trójbarwności

- maść podstawowa inna niż czarna

Psy, które wykazują nienormalne zachowania, lub zachowania zaburzone, muszą zostać zdyskwalifikowane

UWAGA:

Psy muszą mieć dwa normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.